Κοιμώμενοι ανα κατηγορίες

Διάφορα blogs/sites έχουν κάνει άρθρα με λίστες κατηγοριών ανθρώπων. Εμπνεύστηκα από προσωπικές και μη εμπειρίες για να κάνω κι εγώ ένα λοιπόν.

Πάσχα, διακοπές από επαγγελματικές υποχρεώσεις, βραδιά ανάστασης, καταβρόχθισμα του αρνιού. Τι συνεπάγεται αυτό μετά το τέλος του σαββατοκύριακου;; Μα φυσικά ότι κοιμηθήκαμε όλοι του καλού καιρού.

Όλοι το ίδιο;; Όχι. Και τα ξύλα που συγκρατούν το στρώμα ξέρουν ότι ο καθένας έχει διαφορετικές συνήθειες και νοοτροπία κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Αυτό το άρθρο έχει σκοπό να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας (άντρες, γυναίκες, γέροι, παιδιά) σε κάποια από τις εξης 5 βασικές κατηγορίες κοιμώμενων, που έχουμε όλοι μας συναντήσει: Στο διπλανό δωμάτιο, στο ίδιο σαλόνι, η ενίοτε και στο ίδιο κρεβάτι.

Ο νυχτόβιος

Ξεκινάω με την κατηγορία όπου είναι βέβαιο ότι ανήκω κι εγώ.

Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες κατηγορίες που θα διαβάσετε, η νύχτα ΔΕΝ είναι το πεδίο δράσης του «νυχτόβιου».

Όπως μαρτυρά και η λέξη, είναι αυτός που δεν κοιμάται με τις κότες (σύμφωνα με το λαό) αλλά με τις κουκουβάγιες, τις νυχτερίδες, τα βαμπιρια και τα Γκαργκοϊλς. Κοινώς, έχει κάνει τη νύχτα μέρα.

Συνήθως είναι μαθητής τεχνικού λυκείου, φοιτητής, ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, η απολυθεντας φαντάρος. Έχει καεί με οτιδήποτε είναι εθιστικό κατά της νυχτερινής ξεκούρασης (κλαμπινγκ, ιντερνετ, LoL, τσόντες, κλπ) και ως αποτέλεσμα, το βιολογικό του ρολόι έχει ξεκουρδιστεί με τρόπο τέτοιο, ώστε να πηγαίνει ανάποδα.

Ο «νυχτόβιος» είναι εύκολα αναγνωρίσιμος (κυρίως στη σχολική/ακαδημαϊκή του περίοδο) από τις απέλπιδες προσπάθειες του να συνδυάσει το ωράριο ύπνου με την κοινωνική του ζωή. Θα τον δείτε να έχει αποκοιμηθεί οποτεδήποτε και οπουδήποτε: Σε σκαλιά, σε παγκάκια, όρθιος, σε καρέκλες, κάτω από τα δοκάρια την ώρα που κάθεται τέρμα, η φυσικά πάνω στο θρανίο την ώρα του μαθήματος.

Στην τελευταία περίπτωση, προκαλεί τη μήνιν των καθηγητών του, οι οποίοι σε κάθε μάθημα είναι αναγκασμένοι να επιστρατεύσουν, μεταξύ άλλων: μαρκαδόρους, σφουγγάρια, κιμωλίες, κομπολόγια (true story!!) , τσάντες, παπούτσια, και ότι άλλο μπορεί να ριφθεί, αποκλειστικά για πάρτη του!!

Παρόλα αυτά τουλάχιστον, στο γυμνάσιο και στο λύκειο την έβγαζε καθαρή, γιατί όλοι είχαν να λένε για την «κόσμια διαγωγή» του.

Λογικό!! Πώς να κάνω φασαρίες μέσα στην τάξη, αφού δεν ροχαλίζω;;

Σε τι κατάσταση θα τον βρείτε το πρωί

Εξαρτάται, τι εννοείς «πρωί», και από ποια σκοπιά.

Στις 7 π.μ. το πολύ-πολύ να τον ακούσεις μερικές φορές να ξεκλειδώνει την πόρτα του (ενιοτε τραγουδώντας).

Στις 7 μ.μ. θα σύρει το κουφάρι του με την τσίμπλα στο μάτι,  και θα σε χαιρετήσει λέγοντας «καλημέρα».

Ο νίντζα

Όσοι έχουν αναγκαστεί τουλάχιστον μια φορά να κοιμηθούν ανά δυο, έχουν (κυριολεκτικά) τραυματικές εμπειρίες από το συγκεκριμένο είδος.

Έστω ότι μετά από μια κουραστική μέρα βάλατε τη πυτζάμα σας, τοποθετήσατε το μαξιλάρι σας λίγο πριν το κέντρο, και μπήκατε ανακουφισμένος κάτω από τα σκεπάσματα.

Αν κάποια στιγμή ξυπνήσατε γυμνός στο πάτωμα, τότε απλώς είχατε την τιμή να έχει κοιμηθεί δίπλα σας ο «νίντζα». Η με άλλα λόγια, ο ατίθασος της παρέας.

Το μοναχικό πνεύμα του «νίντζα» καθιστά τον κανόνα σαφή και αμείλικτο: Δεν επιτρέπεται σε κανέναν να μοιραστεί το ίδιο κρεβάτι, η το ίδιο σκέπασμα μαζί του, και να βγει αλώβητος. 

Οι επιθετικές τεχνικές που έχει υποσυνείδητα master-εψει ώστε να υπερασπιστεί το χώρο δράσης του, περιλαμβάνουν: Ύπουλο κλέψιμο της κουβέρτας, δημιουργία ανεμοστρόβιλων χάρη στις 5234 περιστροφές ανά βράδυ, αγκωνιές στη μάπα βγαλμένες από μονομαχία Μάρκο Ματεράτσι-Μιχάλη Κωνσταντίνου, και απώθηση-εξουδετέρωση του «στόχου» με κλωτσίδια που θα ζήλευε και ο Sanji από το One Piece.

Οι ανώτατες αμυντικές τεχνικές Ζιου-Ζιτσου εφαρμόζονται στην περίπτωση που ο άμοιρος διπλανός επιχειρήσει να ανακτήσει το χώρο (η έστω την κουβέρτα). Εναλλακτικά, έχει τοποθετήσει το σώμα του λοξά, έτσι ώστε να καπαρώσει όλο το πλάτος του κρεβατιού.

Σε τι κατάσταση θα τον βρείτε το πρωί

Εδώ δεν υπάρχει κάποιο όριο, αν και η αγαπημένη του πρωινή στάση είναι μπρούμυτα, με τα χέρια κατά μήκος του κρεβατιού, σε στάση σαν να προσπαθεί να χορέψει ταγκό με αόρατη γκόμενα που βρίσκεται κάτω από το στρώμα.

Αλλιώς, θα τον βρείτε σε οποιαδήποτε στάση και θέση: Πλάγια, ανάσκελα, ανάποδα στο κρεβάτι, η ακόμη και κάθετα !!

Το ίδιο το κρεβάτι δεν είναι σε ομαλότερη κατάσταση μετά το μεταμεσονύκτιο break-dance. Το κάτω σεντόνι που καλύπτει το στρώμα έχει κουβαριαστεί, τα μαξιλάρια έχουν μετατραπεί σε ωτοασπίδες και μοιάζουν με θύματα μαξιλαροπόλεμου, ενώ το κύριο σεντόνι με κάποιο τρόπο έχει στρωθεί πάνω από την κουβέρτα.

ΠΡΟΣΟΧΗ!! (CAUTION!!): Όσο λογική κι αν είναι η ώρα, μην επιχειρήσετε για κανένα λόγο να τον ξυπνήσετε αυτοπροσώπως, χωρίς κράνος ραγκμπι, πανοπλία, ασπίδα των ΜΑΤ, ευχέλαιο, ασφάλεια ζωής, και συμβόλαιο με τον Devil Kazuya.

Ο κλασομεντάς

 

Ο φουκαράς αυτός ανήκει τυπικά και μόνο σε κατηγορία «κοιμώμενων», μιας και ουσιαστικά καταλήγει να μην κλείνει ποτέ μάτι. 

Η δράση του χαρακτηρίζεται τελευταία από αυξημένη ένταση και κίνητρο, εξαιτίας των σύγχρονων δεδομένων του δείκτη εγκληματικότητας.

Σήμανση: Ο χαρακτηρισμός αφορά τις συνήθειες κατά τις ώρες ανάπαυσης, και όχι αυτή-καθαυτή τη θαρραλεοτητα του ως άτομο. Είτε πρόκειται για κάποιον «περιουσιοπροστάτη» ηλικιωμενο, ειτε για τον κλασικο μαμόθρεφτο χέστη, η ουσία παραμένει η ίδια: Μόλις σβήνουν τα φώτα ενεργοποιούνται τα συμπτώματα του ΣΗΦκΑ (Συνδρόμου Ηλιθίων Φοβιών και Ανασφαλιών), τα οποία μεταφράζουν και την πιο ήσυχη νύχτα σε πραγματικό θρίλερ.

Ο «κλασομεντάς», παραμένει ανασφαλής ακόμα και με κλεισμένο θερμοσίφωνα, η ευχέλαιο προς τα εικονίσματα της Παναγιάς της Δερβινακιώτισσας και του Αη-Βρασίδα του Προστάτη που κρέμονται πάνω από το κρεβάτι του.

Όταν δεν φοβάται μην μπουν διαρρήκτες να τον κλέψουν, τότε φοβάται μην διαρρευσει υγραεριο, μην πέσει κεραυνός, μην γινει σεισμός, μην τον απαγάγουν UFO, η μην έρθει ο μπαμπούλας να τον φάει.

Κάθε εξωγενές οπτικοακουστικό ερέθισμα σημαίνει ‘κόκκινο συναγερμό’ για τον «κλασομεντά». Ακόμα και όταν τα βλέφαρα του κλείσουν ασυναίσθητα λόγω κόπωσης, η κατάσταση εφησυχασμού διαρκεί μόνο για λίγο. Το μάτι του γίνεται «γαρίδα» με το παραμικρό τρίξιμο του πατζουριού, σύρσιμο της αλυσίδας του σκύλου, σφύριγμα του ανέμου, θρόισμα φύλλων, η υπέρηχο νυχτερίδας.

Σε τι κατάσταση θα τον βρείτε το πρωί

Αποκοιμισμένο ημι-μπρούμυτα, κουκουλωμένο κάτω από τα σκεπάσματα (καθως ως γνωστόν, για λόγους που ακόμα μελετώνται, η κουβέρτα –αν και μόνο αν εφαρμόζεται ολόσωμα- είναι το καλύτερο μέσο προστασίας απέναντι σε ληστές, φαντάσματα, ζόμπι, νιντζα, ΠΑΟΚτσηδες, εξωγήινους, κ.ο.κ), με το κρεβάτι φυσικά να έχει μετατραπεί σε λεκάνη τουαλέτας.

Εναλλακτικά, θα τον βρείτε ξάγρυπνο να κόβει βόλτες μπροστά από την πόρτα του δωματίου/σπιτιού με το δίκαννο (αν διαθέτει) σε θέση επ’ ώμου.

 

Ο σόλο-ροχαλητό

 

Το σπίτι του, η γειτονιά του, η και ολόκληρο το χωριό του, είναι απόλυτα ασφαλή απέναντι σε επίδοξους εισβολείς.

Κανένας δεν πρόκειται να τολμήσει να διαπιστώσει ποιο είναι το ανήμερο θηρίο που κρύβεται πίσω από την πόρτα της κρεβατοκάμαρας!!

Στην πραγματικότητα βέβαια, ο «σόλο-ροχαλητό» δεν είναι παρά ένας, φιλήσυχος κατά τα άλλα, γεράκος, η μεσήλικας, η  ενήλικας/γυναίκα με ορμονικά «ανεπτυγμένα» χαρακτηριστικά. 

Η αποτελεσματικότητα του αυξάνεται ακόμα  περισσότερο αν τροφοδοτηθεί με μπύρες, πιτσες, και μια καλή δόση σωματικής κόπωσης. Ο DJ μας πέφτει σαν κοτόπουλο στο κρεβάτι, η γλώσσα παίρνει την κατάλληλη θέση πίσω από τον ουρανίσκο, οι τοίχοι είναι έτοιμοι για την σωστή αντανάκλαση και διάχυση του ήχου, και το κονσέρτο ξεκινά!!

Στα ντουζένια του, ο «σόλο-ροχαλητό» δεν αρκείται μόνο στις κλασικές επιτυχίες (από το μονότονο «Χρρρ-Zzzzz», μέχρι το «Χμμμ-Μπρρρ» σε λα-μινόρε), αλλά είναι ικανός να βγάλει ολόκληρο καινούργιο δίσκο μέσα σε μια βραδιά. Και πάντα διατηρώντας το χαρακτηριστικό του στοιχείο, να είναι απίστευτα σπαστικός, είτε όταν είναι μονότονος, είτε όταν κάνει αλλαγές. Η συν-ανάπαυση μαζί του αποτελεί δοκιμασία, ωστόσο η θυσία αυτή είναι αναγκαία ώστε να προβαίνουμε σε διαλλείματα (πριν ακολουθήσει δριμύτερο resume).

Το μαρτύριο είναι διπλό, γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς αν ροχαλίζει. Αν δεν ροχαλίζει, πάλι δεν μπορείς να κοιμηθείς γιατί ανησυχείς για το αν ζει ακόμα.

Ένα ερώτημα που παραμένει άλυτο, είναι πως καταφέρνει να ροχαλίζει χωρίς να ξυπνάει ο ιδιος!!

Για κάποιο λόγο, είναι ο τύπος  που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να κοιμάται δίπλα σας σε τρένο η πλοίο.

Σε τι κατάσταση θα τον βρείτε το πρωί

Το ερωτηματικό εδώ είναι σε τι κατάσταση θα είστε εσείς, αφού το ηχοσύστημα «σπάει κεφάλια» με απόδοση που θα ζήλευε και ο πιο μπλαζεδάτος κάγκουρας στα λιμανάκια. 

Ο ίδιος ο «σόλο-ροχαλητό» μπορεί να έχει εξουθενωθεί και εξασθενήσει πλέον, και να μην ακούγεται «κιχ» για την ώρα, αλλά δεν πρόκειται να αφήσει το κοινό του απογοητευμένο. Η παράσταση συνήθως τελειώνει με ένα περίτεχνο κλείσιμο, ακριβώς την ώρα που ανοίγει ξαφνιασμένος τα μάτια.

 

 

Ο αναίσθητος

Η τελευταία κατηγορία είναι και η πιο ‘κυριλέ’ ως προς την διαγωγή του ύπνου.

Όπως μαρτυρά εύκολα και η λέξη, είναι αυτός που άπαξ και βρεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα, δεν μπορείς να τον ξυπνήσεις ούτε με σειρήνα της πυροσβεστικής δίπλα στο αφτί του.

Ο «αναίσθητος» είναι ο αγαπημένος στόχος των διαρρηκτών, οι οποίοι αφού αδειάσουν και την τελευταία γωνία του οικόπεδου, μπορούν και να τον πάρουν και να τον βάλουν στο έδαφος για να κλέψουν και το κρεβάτι. Αυτός δεν θα πάρει χαμπάρι Χριστό!

Επίσης, ως λογικό, ήταν ο πιο επιρρεπής στα καψώνια των συμμαθητών του κατά την 5ημερη.

Παρόλα αυτά τα μειονεκτήματα, ο «αναίσθητος» χαρακτηρίζεται από ένα περίεργο στοιχείο σωματικής κωλοφαρδίας. Η από μια αόρατη ενεργειακή ασπίδα που μπαίνει σε λειτουργία όταν κοιμάται, δεν ξέρω να σας πω άλλη εξήγηση.

Μπορείς να τον βάλεις να αποκοιμηθεί στη μέση του πεδίου τοξικο-πυρηνικής μάχης στη Γαζα, με υποστήριξη από την αεροπορία των Η.Π.Α, και από τα κανόνια του Ναβαρονε. Μόλις τελειώσει ο χαμός, αφού διαλυθούν οι καπνοί, αυτός θα ξυπνήσει άθικτος και θα αρχίσει να ρωτάει αμα χτυπησε καθόλου το κινητό του.

Το μοναδικό σημείο ζωής κατά τη διάρκεια του ύπνου είναι οι ελαφροί σφυγμοί στο στήθος.Εκει οπου λογικα βρισκεται το άντρο των 7 ψυχών, και η πηγή των νερών της Στύγας.

Σε τι κατάσταση θα τον βρείτε το πρωί

Δεν θα τον βρεις, θα σε βρει αυτός. Συγκεκριμένα, 3 σενάρια παίζουν.

  Το 1^ο είναι να σε ξυπνήσει ο ίδιος στις 7, και να σε τραβολογήσει για πρωινό, καφέ, γυμναστική, τρέξιμο, και ορειβασία στον Ταΰγετο.

  Το 2^ο είναι να πέσει πάνω σου από το πουθενά,  με την τσίμπλα στο μάτι, σε κατάσταση ζόμπι, και με μαλλί SonGoku, και να αρχίσει την ανάκριση. Από τις αναγνωριστικές πάσες: «Ποιος είσαι;», «Που βρισκόμαστε;» και «Τι ώρα/μέρα/έτος είναι;», μέχρι τις πιο προχωρημένες αποκαλύψεις όπως: «Χτύπησε καθόλου το κινητό;», «Ποσό ήπια χτες;» και «Ποια είναι αυτή στο κρεβάτι μου;»

  Το 3^ο είναι να μπουκάρει αναστημένος σαν τον Λάζαρο στο σαλόνι, και αφού τεντωθεί, να βροντοφωνάξει: «Κοιμηθήκατε καλά παίδες;;;»

Αγνοώντας βέβαια, ότι το βράδυ που πέρασε, το σπίτι χτυπήθηκε από κεραυνό, σεισμό, πυρκαγιά,  κατακλυσμό, τυφώνα, αποκάλυψη ζόμπι, τη Δευτέρα Παρουσία, τον «νιντζα», και το καρδιακό επεισόδιο του «κλασομεντά» από τους βρυχηθμούς του «σόλο-ροχαλητό»

Στιχοι - Μουσικη... σημειωσατε διπλο

Οι παρακατω ερωτησεις απευθυνονται σε νεαρες κουλτουριαρες χαζογκομενες.

Καθως και σε ρομαντικους χιπστεραδες που θελουν να ριξουν τις εν λογω νεαρες κουλτουριαρες χαζογκομενες.

-Ακους Μουζουρακη;; Και τον αποκαλεις και ποιοτικο;

Γιατι;

-Ησουν απο αυτους που ψηφισαν η Βισση να παει με το “Εverything” στη Eurovision;

Τι του βρηκες;;

-Τα αγγλικα σου ειναι σαν τα ελληνικα του Ογκουνσοτο, αλλα εχεις γεμισει fb status, θρανια, και χεστρες με ολη τη στιχουργια των Placebo;

Πως και τα αποστηθιζεις αυτα, αντι να ανοιξεις κανα βιβλιο να παρεις σιγουρο Proficiency;

Αν η απαντηση σου σε ολα αυτα ηταν:

«Γιατι αυτη τη μουσικη γουσταρω να ακουω!!»

Τοτε ΔΕΝ θα συμφωνησω μαζι σου. Αλλα θα σεβαστω το αξιολυπητο μουσικο σου αφτι, και θα χαρω με τη χαρα που σου προκαλει το θαυμα της μουσικης.

Το 90% των κουλτουριαρεων ωστοσο, απανταει σε παρομοιες ερωτησεις ως εξης:

«Μα δεν ακους το στιχο ρε αναισθητε;; Τι σοι μουσικοφιλος εισαι αν δεν προσεχεις αυτα τα λογια, που το νοημα τους σε ταξιδευει μεσα στους αιθερες της αγνης τεχνης, περνωντας ενα μυνημα προς την νεολαια, εκφραζοντας με ρομαντικη ποιηση, την αγαπη, τον ερωτα, απο τους στιχους που σε ωθουν στη ροδοκιτρινη αβυσσο της νοσταλγιας, μεσα απο τα ποδηλατα της αισιοδοξιας [.........] και περασε ενα ψυγειο και τα εβαψε ολα μπλε.»

Το ιδιο ισχυει και για τους επικριτες τραγουδιων: Γιατι ειναι και καλα μαπα το τραγουδι; Γιατι δεν εχει ρομαντικο στιχο, γιατι τα δικαιωματα ειναι κλεμμενα, γιατι ο τραγουδιστης ειναι gay, γιατι ο παραγωγος βιαζει κατσικες, κ.ο.κ.

Ακου χρυση μου....

Οταν κριτικαρεις ενα τραγουδι, και αναφερεσαι σε οποιαδηποτε παραμετρο εκτος απο τη μουσικη, τοτε πως θες να παρω στα σοβαρα την κριση σου;;

 

Δεν υπαρχει μελωδια;; Δεν υπαρχουν αλλαγες;; Δεν υπαρχει ενορχηστρωση;; Δεν υπαρχουν πιανα, βιολια, μπασα, τυμπανα, κλαρινα, κιθαρες, ηλεκτρικες κιθαρες, συνθεσαϊζερς;; Γιατι δεν μου τα αναφερεις αυτα, ενω εχεις το κομματι στη διαπασων;;

Το χω ξαναγραψει νομιζω, και θα το λεω μεχρι να παιζει με τα κοκκαλα μου ο Κερβερος:

Οι θεωριες του alexk: #12

Το να ακους ενα τραγουδι, και να σε νοιαζει πιο πολυ ο στιχος, ειναι σαν να βλεπεις τσοντα και να σε ενδιαφερει η υποθεση.

Δηλαδη, θα μου πειτε, δεν κανει καμια διαφορα ενας καλος στιχος με εναν «κακο»;;

Και ναι και οχι. Κατ αρχην, δεν κανω τον δικηγορο για κατι ηλιθια σκυλοτραγουδα με τηλεοπτικα κλισε για τιτλο, η για φτηνιαρικα ελαφρο-ποπ με ριμες γραμμενες στο ποδι 13χρονου. Αλλα σε αυτα ουτως η αλλως ειναι για τα μπαζα και η μουσικη, αλλιως δεν θα εκανε το ιδιο «μπαμ» η κιτσαρια των στιχων. 

Στην ερωτηση «τι ποσοστο ειναι για σενα η μουσικη και ο στιχος μεσα σε ενα τραγουδι;;»

Η απαντηση μου ειναι οτι τα λογια δεν ειναι ποσοστο του τραγουδιου, αλλα συντελεστης βαρυτητας της μουσικης.

Με απλα μαθηματικα γενικης Γ’ Λυκειου, αυτο εχει διαφορα. Οταν η μουσικη ειναι ωραια, τοτε ενας στιχος που το εκφραζει εξυπνα (προσοχη!! Να εκφραζει το τραγουδι, οχι απαραιτητα την καψουρα σου) το κανει απλα γαματο.

Οταν η μουσικη ειναι 0, με οποιο ρητο νοημα της ζωης κι αν το πολλαπλασιασεις, το αποτελεσμα παραμενει ενα fuckin’ 0!!

Στη γλωσσα των λιγοτερο nerds, τι σημαινει αυτο:  Το να βαλεις ποιηση μεσα στη μουσικη για να την ακουσω καλυτερα, ειναι καλοδεχουμενο. Το να βαλεις μετριο τραγουδι στην ποιηση, για να τη βαφτισεις «μουσικο αριστουργημα» μου ειναι παντελως ασημαντο, αχρηστο, κι εκνευριστικο.

«Ρε alexk, δεν νιωθεις τιποτα απο τεχνη!! Η μουσικη ειναι ιστορια, ειναι παθος, ειναι πολιτισμος. Δεν μπορει να θεωρειται ποιοτικο ενα μπιτακι με δυο λεξεις να επαναλαμβανονται. Η μουσικη εκφραζει συναισθηματα, και γι αυτο η ουσια της βρισκεται στο νοημα του μυνηματος που περναει.»

ΟΧΙ ΑΜΟΥΣΕ, δεν παει ετσι!! Τιποτα σε μια τεχνη δεν ειναι πιο ουσιωδες, απο την τεχνη την ιδια. Εσυ βαζεις το λογοτεχνικο στοιχειο πανω απο το μουσικο, μεσα στο ιδιο του το σπιτι.

Οσο για τους «πολιτισμους» και τα «συναισθηματα»; Η μουσικη του Μπετοβεν και του Μοτσαρτ ειχε λογια;; Με τη λογικη σου, βγαζανε ‘σκουπιδια’. Αντιθετως, τα κομματια τους εμειναν στην ιστορια ως πηγαιες εμπνευσεις, και αφιερωμενα εξαιρετικα σε καποιες περιπτωσεις (πχ 9^η συμφωνια).

(και για να μη με ρωτησετε, οχι, ποτε δεν με ενδιεφερε η κλασικη μουσικη, και πιο πιθανο ειναι ο γιος μου να ακουει Linkin Park η maNga στην κοιλια της μανας σου, παρα Μπαχ. Τι σημανει αυτο; Οτι πρεπει να αμφισβητησω την ποιοτητα των κλασικων μουσικων, και μαλιστα επειδη δεν περνουν ρητα τα μυνηματα που θεωρω ρομαντικα; )

Αυτο ειναι που πρεπει να καταλαβεις: Η μουσικη υποτιθεται οτι σου μιλαει η ιδια!! Οι στιχοι περα απο το αισθητικο της προφορας, παιζουν το ρολο των υποτιτλων. Οταν δεν μπορεις να απολαυσεις ενα τραγουδι χωρις να στο εξηγησουν με λογια, τοτε ποιος ειναι που δεν αισθανεται απο μουσικη;;

Θα ακουσω ενα ερωτικο τραγουδι οταν μου αναβιωνει ρομαντικα αισθηματα, οχι επειδη νοιαστηκα για το ποσο γουσταρει ο στιχουργος τη γκομενα του.

Θα ακουσω ενα μπιτακι οταν θελω να χορεψω, οχι για τις δυο λεξεις που προφερονται σε ολο το τραγουδι.

Θα ακουσω μια δυνατη ροκια επειδη θελω κατι που να προσδιδει «δραση» (πχ οταν ετοιμαζομαι για μπαλα), οχι επειδη λενε για επαναστασεις, κατεστημενα, δυναμη της νεολαιας, κλπ.

Θα ακουσω death metal, οταν εχω διαθεση να σφαξω αυτον τον ανουσιο κοσμο πριν αυτοκτονησω, οχι επειδη με νοιαζει «ποσο γαμιεται ο Ιησους» και «ποτε θα ερθει ο διαολος να μας παρει».

(Παρεπιπτοντως, ΔΕΝ σκοπευω να το γυρισω στο death metal. Μπορειτε να ησυχασετε...)

Δεν ισχυει μονο για τη μουσικη

Και σε αλλα πραγματα μπορει να δεις το δασος και να χασεις το δεντρο. Ας παρουμε για παραδειγμα μια αλλη μορφη «καλων» τεχνων.

Αυτο ειναι τεχνη:

Μπορει ο καθενας να τα κανει;; Οχι.

Μπορει ο καθενας να τα εκτιμησει;; Ναι.

Δεν ειναι απαραιτητο φυσικα να σου αρεσει, ουτε το στυλ ουτε το αποτελεσμα. Αλλα η ποιοτητα υπαρχει (υποκειμενικα) και σου προσφερεται. Η φαντασια και η εκτελεστικη ικανοτητα του καλλιτεχνη εκφραζεται σε αυτα τα εργα, δεν κρυβεται σε μια δευτερευουσα μορφη.

Αυτο εδω τωρα:

Μπορει ο καθενας να το κανει;; Με τρια ποτηρακια βαρελισιας, κατι γινεται...

Μπορει ο καθενας να το εκτιμησει;; Οχι εσυ κι εγω, εμεις ειμαστε ουγκα-μπουγκα, βαρβαροι, κρινουμε τη ζωγραφια με βαση τη... ζωγραφικη (ωιμε!!). 

Αυτα ειναι για τους «πολιτισμενους», τους «ρομαντικους», τους «μορφωμενους», τους «επαναστατες», τους «καινοτομους», τους «βαθεις», τους «προχω», τους «καλλιεργημενους»...... 

Αυτους, τελος παντων, που μπορουν να σου γραψουν ενα δοκιμιο για την καθε κακογουστη μουτζαλια σε εναν πινακα, με στυλακι Μαεβιους Παχατουριδη:

«Αυτο το εργο τεχνης, μεσω της σκατο-μουτζουρας που απεικονιζει, συμβολιζει με μοναδικο τροπο τη συγχυση του εσωτερικου κοσμου του καλλιτεχνη. Δεν πρεπει να κρινεις απο αυτο που βλεπεις αμεσα, αλλα απο το οτι η ζωγραφια πηγαζει απο ενα βαθυ κινητρο της ψυχης.»

Ναι, ενω αλλοι που τους βγαινει η Παναγια να φτιαξουν ομορφα μια λεπτομερεια, προφανως και δεν εχουν ιδεα γιατι πιασαν τα πινελα στα καλα καθουμενα;; Χεσε μας ρε κουλτουριαρη...

Ο καλλιτεχνης αποτυπωσε τα ψυχολογικα του σε μια μορφη τεχνης. Μαγκια του!! Εγω γιατι πρεπει να εχω θετικη προδιαθεση απεναντι σε κατι που μου προκαλει επιληψια;; Ακροατης ειμαι, οχι ο ψυχιατρος του Νταλί: Η ουσια παραμενει αυτο που βλεπω/ακουω.

Και δεν καταλαβαινω γιατι υπαρχει η αισθηση οτι ο ρομαντισμος ειναι αντιστροφως αναλογος με την ποιοτητα.

Ας παρουμε ενα αλλο εργο του Πικασο: την Guernica. Υποτιθεται οτι αποτελει αριστουργημα αντιπολεμικου μυνηματος, επειδη απεικονιζει εναν περιεργα ζωγραφισμενο ταυρο, μια περιεργα ζωγραφισμενη μανα που κραταει το περιεργα ζωγραφισμενο νεκρο παιδι της, και αλλες περιεργα ζωγραφισμενες μορφες που συμβολιζουν φρικαλεοτητα.

Δηλαδη, αν ζωγραφιζε εναν ποιοτικα ζωγραφισμενο ταυρο, μαζι με μια ποιοτικα ζωγραφισμενη μανα, που θρηνει το ποιοτικα ζωγραφισμενο νεκρο παιδι της, και πιο διπλα την ποιοτικα ζωγραφισμενη αδερφη του να βιαζεται απο τους βαρβαρους, με background μια ποιοτικα ζωγραφισμενη φλεγομενη πολη, αυτο θα ηταν λιγοτερο αντιπολεμικο μυνημα;;

Ισα-ισα, θα ηταν πιο σοκαριστικο, οποτε θα εξυπηρετουσε πιο ευκολα το σκοπο του.

Δεν εχω προθεση βεβαια να ασχοληθω με υποτιμηση η οχι του ταλεντου του Πικασο, αλλα αν το μονο που ανεβαζει της αξια των εργων του ειναι το «νοημα», τοτε για μενα σαν ενας αμυητος alexk, δεν θα αξιζαν ουτε μια τριχα απο την αφανα του Bob Ross.

Για να επιστρεψουμε στη μουσικη: Ειναι το αναλογο με την κριτικη αφηρημενης ζωγραφικης που περιγραφω πιο πανω.

Μαγκια του στιχουργου να βγαζει τα λογια της καβλας του μεσα στο τραγουδι, αλλα ας μην περιμενει οτι θα το απολαυσω μονο γι αυτο το λογο, και πολυ περισσοτερο ας μην το απαιτησει.

Το λεω σκεπτομενος και απο την πλευρα του καλλιτεχνη. Εχω «γραψει» ερασιτενικα ορισμενα τραγουδια, και μαλιστα με ψαγμενους στιχους που αλλοι δεν θα καταλαβαιναν, και αλλοι θα θεωρουσαν υπερβολικα «ρομαντικους». Εστω οτι μια μερα γινονταν γνωστα: θα ηταν σχεδον ιδιο με προσβολη να μου πει καποιος: «Ξερεις Αλεξ, πολυ βαθυς ο στιχος σου, αλλα απο μουσικη λιγα πραγματα».

Ισον αποτυχια δηλαδη. Αν αυτοσκοπος δεν ηταν να δημιουργησω μια μουσικη της προκοπης, απλως θα καθομουν και θα εγραφα ποιηματα.

Επαναλαμβανω, για να μην παρεξηγουμαι: Δεν υπερασπιζομαι τις σαχλες ριμες, και τα εμπορικα κουλτουριαριλικια που κατακλυζουν τη συγχρονη βιομηχανια. Αν ειναι να βαζεις την ψυχη σου μεσα σε μια μελωδια, για να της βαζει στιχους ο Φοιβος, καλυτερα καντο trance, και να μην εχει λογια καθολου. Και παλι δεν αλλαζει το μοτιβο της θεωριας μου: Το νοημα βρισκεται σε αυτο που ακουω. Τελος.

Εξ εμπειριας, ξερω οτι οσοι ασχολουνται με τον ηχο της μουσικης, αντιλαμβανονται και σεβονται διαφορετικα γουστα. Μην κοιτατε εμενα που το παιζω (και ειμαι ενιοτε) ψωναρα στα αρθρα μου. Οι πιο σπαστικοι πρηξαρχιδες ειναι αυτοι που πατανε το κουμπακι με το "Play" στο στομα τους καθε φορα που ακουνε μπαλαντα: «Ακου ΣΤΙΧΟ!! Ακου ΝΟΗΜΑ!! Αυτη ειναι ΠΟΙΟΤΗΤΑ. ΠΡΕΠΕΙ να σου αρεσει. ΜΑΘΕ μουσικη». Και αυτοι ειναι που δινουν παραστασεις σε Youtube και blogs με αστειους τσακωμους στα comments.

Δεν θελει μεγαλη φιλοσοφια για ποιο λογο ισχυει αυτο: Οταν ασχολεισαι μονο με λογια, τοτε κρινεις τη μουσικη με βαση «συναισθηματισμους» και «ηθη». Οταν ξερεις τι μπορεις να ακουσεις σε ενα τραγουδι, τοτε ξερεις και τι θες να ακουσεις, αλλα ξερεις και τι μπορει να θελει ο αλλος.

Γουσταρω τραγουδια, οπως γουσταρω (με την καλη εννοια) φιλους: Γι αυτο που ειναι!! Δεν παυει να ειναι «γαμω τα τραγουδια» επειδη μιλαει για σκατα, οπως δεν παυει να ειναι «γαμω τα παιδια» επειδη ψηφιζει ΚΚΕ.

Η μουσικη ισως ειναι το μονο πραγμα στον κοσμο που δεν εξηγηται η ουσια του, μονο ακουγεται. Μην την ψειριζετε στα δοντια.

ΝΙΩΣΤΕ ΤΗΝ ΓΑΜΩΤΟ!!!




ΥΓ1:  Η "Ωρα της Γης" ειναι τωρα;; Τα ειπαμε και περυσι, και η γνωμη μου δεν αλλαζει. Οταν θες να κανεις διαιτα, ακολουθεις ενα συγκεκριμενο προγραμμα στη διατροφη σου. Αν μεινεις νηστικος για μια μερα, και μετα αρχισεις να τρως τον αγλαιωρα λογω στερησης, οχι μονο δεν υπαρχει ελπιδα να γινεις αιλουρος, αλλα θα συγχυσεις ακομα πιο πολυ τον μεταβολισμο σου.


ΥΓ2:  Χμμμ... Linkin Park ανεφερα πιο πανω;; Για καποιο λογο μου εχει κολλησει αυτες τις μερες το κομματι. Και, εννοειται, δεν ξερω τι λεει....

Ψαχνετε για σοβαντισμα αεροσακων; Ελατε σε μας...

Καλο μηνα!! Μικρο αρθρο θα γραψω σημερα.

Εχω καιρο να ποσταρω ειναι η αληθεια. Οχι επειδη μου στερεψαν οι εμπνευσεις, απλα περιμενω την καταλληλη διαθεση να τις "κουμανταρω" σε μορφες αρθρου. Τελος παντων, δεν ειναι αυτο το θεμα μας...

Οπως ελεγα, εχω καιρο να ποσταρω. Αυτο με τη σειρα του σημαινει οτι δεν υπαρχει καταιγισμος απο καινουργια λινκ, με τα οποια πριζω τα αρχιδια των γνωστων μου, ενω οι τακτικοι μου αναγνωστες (και οι πεντε!!) πρεπει να εχουν ξενερωσει. Συνεπως, περιμενα τα "νουμερα" του blog να εχουν πεσει κατακορυφα...

Παρ ολα αυτα, ειχα μια περιεργεια να δω την επισκεψιμοτητα του blog κατα αυτη την περιοδο χειμεριας ναρκης. Βλεπετε, εμαθα εξ' εμπειριας οτι δεν μπορεις να βασιζεσαι μονο σε οσους ξερουν το blog, η σε καινουργια αρθρα. Τα περισσοτερα views που συλλεγω σε "νεκρους χρονους" προερχονται απο αποτυχημενες αναζητησεις στο Google.
Και κατα τη σημερινη μου επιθεωρηση, συνειδητοποιησα με χαρα οτι οι εν λογω googling whores κρατουν τη σημαια του blog ψηλα.

Και φτανουμε στο ψητο: Ενα παραδειγμα για τους λογους που αγαπαμε το google searching...

Καλα διαβασατε πριν: Αποτυχημενες αναζητησεις.
Παραθετω την οθονη απο την καρτελα "Στατιστικες -> Πηγες παρακολουθησης" του Πινακα Ελεγχου του Blogger.

Οπως βλεπετε, με εχουν τιμησει  δεοντως οσοι ψαχνουν για ωραια ονοματα. Και που προφανως, επεσαν πανω στο αρθρο με τιτλο "Τα πιο αντιπαθητικα ελληνικα ονοματα".
Πετυχαν διανα, δε νομιζετε;;

Και γενικοτερα, μπορουμε να δουμε οτι εχω επισκεψιμοτητα απο ψαξιμο λεξεων η προτασεων που τουλαχιστον σχετιζονται με τα αρθρα του blog, οπως για παραδ...

..........ε??????

Ναι, οπως βλεπεις και μονος σου, το "Δεν Παμε Καλα" συνεχιζει και ανεβαινει επιπεδο, φιλε!!!
5 ατομα που διψουν για να ξετιναξουν το μαρκουτσι τους πανω σε προποδες βυζομπαλων συνιστουν αρθρα του alexk. Αυτοι ξερουν...


(Η απορια που σου ερχεται στο μυαλο ειναι ποσο απελπισμενοι πρεπει να ηταν αυτοι οι πεντε, ωστε να ψαχνουν στο Google μεχρι να πεσουν σε ενα αγνωστο blog που περιεχει καπου μια λεξη "χυσιμο" και μια λεξη "βυζια")

(και για να μην μου πειτε οτι "μπορει να ηταν στην 1η σελιδα"... just google it)

Κατα τα αλλα, θελω να ευχαριστησω οσους με προτιμησαν για τα αρθρα που σχετιζονται με τον Παναθηναϊκο, καθως και οσους προσελκυθηκαν απο τα εμπνευσμενα "Katsouranis facts", καθως και οσους εψαχν...

(.......WTF...)

...Εμ, ναι....
...καθως και... τα τρια ατομα που εψαχναν για.... μια μπλουζα με σταμπα εναν ανθρωπο που κλανει;; Η για μια φωτο με εναν ανθρωπο που κλανει σε μια μπλουζα/βρακα με σταμπα;; Η για καποια που κλανει φορωντας μια φορμα με σταμπα;;....
...Τελος παντων, δεν ξερω!! Σημασια εχει οτι το blog μου τους ικανοποιησε κι αυτους. Τελος!!


Ηθικο Διδαγμα: Μην υποτιμας τη δυναμη του google searching, φιλε blogger. Οτι μαλακια κι αν γραψεις μπορει να χρησιμοποιηθει υπερ σου. Αφησε τις ετικετες να γινουν το μυστικο σου οπλο για την αυξηση των views σου.

...χμμμ... για να δοκιμασω....

Οι θεωριες του alexk: #11

Αν δεις δυο βλακες να βριζουν ο ενας τον αλλον, απλα σκασε και αστους να μιλησουν!!
Και οι δυο εχουν δικιο σε οτι λενε.

Αν τα video games ηταν ελληνικα...

Εχετε αναρωτηθει ποτε μηπως τα αγαπημενα σας βιντεοπαιχνιδια (κυριως απο Αμερικανους και Ιαπωνες) δεν ανταποκρινονται στη δικη σας πραγματικοτητα και καθημερινοτητα;;

Τι θα γινοταν, αν η δημιουργια των video games περνουσε μεσα απο τα χερια Ελληνων κατασκευαστων;; Ναι, ξερω, η ποιοτητα τους θα ηταν για τα μπαζα... ΕΚΤΟΣ απο αυτο!! Τι διαφορες θα ειχαν τα πιο δημοφιλη βιντεοπαιχνιδια αν προωθουσαν την νεοελληνικη κουλτουρα, και απευθυνονταν στον Ελληνα gamer;;




Χμμμμ....




Need for Speed: Underground

Την ωρα που τρεχει το καγκουραμαξο, αντι για Static-X, Rob Zombie, η Killradio, το στέρεο θα επαιζε Καρρα, Κιαμο, η Σφακιανακη.




Pro Evolution Soccer
 
- Θα  λεγοταν σκετο «Προ».

- Τα γραφικα στις κερκιδες θα παρειχαν λεπτομερη αναπαρασταση κροτιδων, χαρτιων υγειας, και εκτοξευομενων αντικειμενων και καπνογονων σε εποπτες η εκτελεστες κορνερ.

- Τα τραγουδια στις εξεδρες, εκτος απο αναβαθμιση με συνθηματα υβριστικου περιεχομενου, θα περιειχαν ηχητικα εφε απο ανδρικες κραυγες του τυπου: «Αντε ρε μαλακααΑΑΑΑΑ!!» η «Τι σφυριζεις ρε καριολη, γαμω τη μανα σου μαλακααΑΑ» η «παιξε, γαμω το σπιτι σου, παλιομαλακααΑΑΑΑ!!»




FIFA

Δεν θα υπηρχε καν μετα το 2004.



Pokemon

Ο πρωταγωνιστης θα ηταν 20 χρονων αντι για 10. Αλλιως, σιγα μην τον αφηνε η μανα του να φυγει μονος του απο την Pallet…



Guitar Hero

- Οταν λεμε «guitar» εννοουμε κλασσικη κιθαρα. Οι παικτες θα διαγωνιζονταν για το ποιος θα μαζεψει πιο πολλες γκομενες, γρατσουνωντας το γιουκαλελε στους ρυθμους Αλκινοου Ιωαννιδη, Μαλαμα, Περιδη, η ακομα και Χατζηγιαννη.

- Εναλλακτικη επιλογη θα αποτελουσε το spin-off του παιχνιδιου, με τιτλο
“Bouzouki Hero”, που θα επετρεπε στους hardcore του ειδους να διαγωνιστουν στους ρυθμους του λαϊκου τραγουδιου, με το ρεπερτοριο να συμπεριλαμβανει απο Ζαμπετα και Σταματη Κοκοτα, μεχρι Στρατο Διονυσιου, Μπηθικωτση, Ακη Πανου, ή «Στελάρα». (Οχι Μπεζαντακου ρε ηλιθιε!!)




FIFA Street

Τα γκολ απο “Gamebreaker” θα ακυρωνονταν ως «καραβολιδες».


Civilization

Ο πολιτισμος σου δεν θα γινοταν να περασει απο την εποχη της Αναγεννησης.




Call of Duty: Modern Warfare

Η πρωτη πιστα με την εκπαιδευση και το Tutorial, αντι για πυροβολισμους τεχνητων στοχων, θα επικεντρωνοταν σε καμψεις, τρεξιμο, και φασινα.

Επισης, η εξασκηση με το μαχαιρι, αντι για κομματιασμα καρπουζιου, θα εφαρμοζοταν σε καθαρισμα πατατας.



Red Alert

Ο Kostas Stavros θα πρωταγωνιστουσε και στο 2. Και θα σκοτωνε και τον Yuri.




Lineage 2

Ολα τα patch του παιχνιδιου θα κυκλοφορουσαν με τη λεζαντα «Επιστρεψτε στις πιστες του πρωτου Lineage. Λειτουργει 100%!!!!!11»





Football Manager

- Ο παγκος θα βρισκοταν στην κατω γωνια οπως βλεπουμε το ματς, οχι απεναντι. (Να κι ενα καλο που θα ειχε. Αναποδιαρηδες Αγγλοι...)

- Δεν θα γινοταν να μην απολυθεις μετα απο 2 συνεχομενες ηττες.

- Θα λαμβανες milestone στο προφιλ σου, για καθε φορα που προλαβαινες την παρελαση, η το Πασχα στον παγκο μιας ομαδα.

- Θα υπηρχε επιλογη να δωροδοκεις διαιτητες, να παιζεις στοιχημα, η να εκδιδεις ανακοινωσεις.

- Θα υπηρχε επιλογη για Χριστοπαναγιες στο Team Talk.

- Θα υπηρχε περιπτωση να αναβληθει ενας αγωνας, και να υπαρχουν εξοδα για ζημιες στο γηπεδο, λογω επισοδειων.





Super Mario Bros.

-Θα λεγοταν «Σακης ο υδραυλικος, και αφοι»

-Αντι για μανιταρι, θα επαιρνες power-up με φραπε.

Όχι αλλα «φουτουριστικα prequels»!!

Αν εχει υπαρξει ποτε αυτος ο ορος και τον εχετε ακουσει από καπου, τοτε μπορειτε ευκολα να καταλαβετε το νοημα του αρθρου.

Στην αντιθετη περιπτωση, επιτρεψτε μου να εισπραξω χειροκροτημα για την εισαγωγη του ορου στα παγκοσμια λεξιλογια, και στη συνεχεια μπορειτε να διαπιστωσετε και οι ιδιοι που αναφερομαι.

Θυμαμαι πριν αρκετα χρονια, ειχα δει ένα σκετσακι των ΑΜΑΝ, στο οποιο και καλα μια κυρια προσεφερε παιδικα παραμυθια με παρωδικους τιτλους. Αναμεσα σε αυτά ηταν και ένα «εκπαιδευτικο μυθιστορημα θρησκευτικου περιεχομενου» με τιτλο «Η ζωη της Μαριας Μαγδαληνης πριν γνωρισει τον Χριστο».

In present days, σε ένα από αυτά τα νεοκουτσομπολο-αξιοπεριεργο-ειδησειογραφικα site/blog, με χιουμοριστικες λιστες του στυλ «chain-letter» (αυτά που πρεπει να κανεις like από το facebook για να τα δεις, επειδη οι δημιουργοι εκτος από ανοστοι clopyrighters είναι και παπαρες) ειδα ένα αρθρο με τιτλο «Τα πιο αποτυχημενα prequels ταινιων», και για κυρια εικονα ειχε αυτό:

(Ελληνιστι για οσους δεν το πιασαν: «Η στρατευση του στρατιωτη Ραϊαν»)

Κι όμως, οσοι ασχολουνται με ταινιες, η βιντεοπαιχνιδια, θα πρεπει να το εχουν συνειδητοποιησει: Χιουμοριστικα παραδειγματα όπως τα παραπανω, δεν απεχουν πολύ από την πραγματικοτητα. Αντιθετα, τα βλεπουμε ως ευρεως διαδεδομενη τακτικη εκμεταλευσης διαφορων franchises. Κοινως…

 

Οι τανιες και τα video games το εχουν παρακανει με το περα-δωθε στο timeline!!

Υπομονη οσοι δεν με πιανετε ηδη… φτανω στο ψητο.

Αναφερομαι λοιπον στο φαινομενο, οπου prequels ταινιων η βιντεοπαιχνιδιων, βγαινουν ΜΕΤΑ τα sequels. Με αλλα λογια, εμβαθυνουν στην υποθεση του «Τι εγινε τοτε»/ «Πως ξεκινησε ο ταδε».

Οι πρωτες ταινιες Star Wars τοποθετουνται στην 2^η τριλογια, ενώ οι πιο προσφατες ταινιες τοποθετουνται στην 1^η και αφορουν το πώς μεγαλωσε ο Darth Vader και πως εγινε Darth Vader.

Το X-Men Origins: Wolverine παρουσιαζει (όπως λεει και ο τιτλος) το μακρινο παρελθον του Wolverine, και το πώς εγινε μεταλλαγμενος. Η επομενη ταινια X-Men (“First-Class”) είναι και παλι prequel, και εμβαθυνει στο παρελθον μεταξυ του Professor-X και του Magneto.

Θελετε κι άλλο παραδειγμα;; Την περασμενη δεκαετια μεσουρανουσε το αμερικανικο σηριαλ με τιτλο “Smallville” (στην Ελλαδα: «Σουπερμαν: τα χρονια της νιοτης»), το οποιο βαλθηκε επι 10 σεζον να περιγραψει τον Σουπερμαν πριν γινει επισημα ο Σουπερμαν.

Παμε και στα video games: Η σειρα Resident Evil ξαναβρηκε την υγεια της με τα 4 και 5. Νωριτερα, καπου μαζι με τα 2 και 3, κυκλοφορησε και το “Resident Evil Zero” που τοποθετειται λιγο πριν το 1, και πρωταγωνιστουν οι ηρωες που στο 1 βρεθηκαν νεκροι.

Μονο εμενα εχει αρχισει να με κουραζει λιγο αυτό;;

Τα franchises δεν εισαγονται πλεον με το κιλο. Φαινεται λοιπον, πως ο κοσμος όταν δεν εχει να γνωρισει πρωτοτυπους ηρωες, και πρωτοτυπες υποθεσεις, προσελκεται από εμβαθυνση σε ηδη υπαρχοντες. Και η εμβαθυνση ερχεται, όχι με καποια συνεχεια που θα ανατρεψει τα δεδομενα, η θα λυσει αποριες για την υποθεση, αλλα σε μικρα θεματα που δεν ειχαν απαντηθει, και δεν μας ενοιαξε πραγματικα να απαντηθουν, νωριτερα.

«Δειτε στην πολυαναμενομενη συνεχεια του δημοφιλους franchise: Με ποια τα ειχε φτιαξει στο γυμνασιο ο παππους του πρωταγωνιστη. Η, πως βρηκε ο πρωταγωνιστης το μενταγιον που φορουσε καθως εκανε σεξ στο 2. Η, τις περιπετειες του πατερα του, που οδηγησαν στον θανατο του, ο οποιος αναφερεται στην 123^η σκηνη του 3. Η, τα γεγονοτα που συνεβησαν αναμεσα στο 1 και στο 2.0.13 Expansion Pack.»

Δεν το λεω για να κραξω αυτό-καθαυτο τις ταινιες η τα παιχνιδια. Δεν τα απαγορευει από το να αναδειχθουν απο αλλα επιμερους στοιχεια, όπως εφε και ερμηνειες. 

Για παραδειγμα, η σειρα Mortal Kombat: Legacy, που βασιζεται σε κατι εντελως ρηχο: το παρελθον κάθε ενός από τους χαρακτηρες του παιχνιδιου (κατι που βλεπαμε και μονοι μας από τα bios/endings στο παιχνιδι).

Σεβαστο το ότι εμαθα πως απεκτησε το μηχανικο του ματι ο Kano, που βρηκε το κινεζικο καπελο ο Raiden, και πως λεγαν τη γυναικα του Hanzo Hasashi, αλλα ΔΕΝ ηταν αυτό που μου προσεφερε ένα ευχαριστο 10λεπτο ανα επισοδειο. Ηταν λογω της απεικονισης της ολης ιδεας. Όταν μια σειρα βασιζεται σε ένα βιντεοπαιχνιδι, τοτε εν γενει δεν μπορεις να περιμενεις να παρουσιαζεται κατι “καινουργιο”. Ετσι, δεν εχω καποιο άλλο σοβαρο παραπονο, ώστε να κραξω τη σειρα αυτή-καθαυτη…

…Ωπ, οχι, ψεμματα, ΕΧΩ!!! Δεν γινεται να βγαζεις επισοδεια με τιτλο “Scorpion and Sub-Zero” και να εστιαζεις μονο στον 1^ο. Και στον πιο γαματο χαρακτηρα που εχει υπαρξει σε fighting-game, όχι μονο να μην εμβαθυνεις, αλλα και να τον παρουσιαζεις σε 1μιση σκηνες, και μαλιστα χωρις να είναι ο πραγματικος εαυτος του!!

Επιπλεον, ο Sub-Zero…

(Εμ…τι εγραφα ειπαμε;; … Α, ναι!! Για τα prequels…)

…λοιπον!! Το στοιχειο αυτό όπως ελεγα, δεν τα αναγει ολοκληρωτικα σε μπαζο-ταινιες. Συμβάλει όμως αποφασιστικα. Όπως και να το κανουμε, μια ταινια η ένα παιχνιδι, λιγο η πολύ, αδικει τον εαυτο του όταν τροφοδοτειται με τα αποφαγια του βασικου σεναριου.

Στις περισσοτερες περιπτωσεις, για να απολαυσεις πραγματικα μια ταινια, δεν αρκουν μονο οι σπινθιρωτες κλανγκες, οι μεγαλοπρεπεις εκρηξεις, τα πρωτοποριακα εφε, και τα βυζια της συμπρωταγωνιστριας.

Πρεπει επισης να σε αγγιζει και η ιστορια. Να σε ταυτιζει με τους χαρακτηρες, και να σου κεντριζει το ενδιαφερον και την αγωνια για την τυχη τους, μεχρι το τελευταιο λεπτο.

Όταν λοιπον η θεματολογια εχει να κανει με κατι που ξερουμε τη συνεχεια του, (η ακομα χειροτερα, ξερουμε ότι δεν θα τελειωσει ιδανικα, όπως πχ το Star Wars 3) τοτε το ενδιαφερον για την ιστορια παει για βρουβες.

Σου κεντριζει το σασπενς, όπως θα στο κεντριζε ένα βιβλιο με τιτλο «Ο δολοφονος ηταν ο γιατρος».

Τα blockbusters εχουν γινει πλεον σαν τσοντες: Βασιζονται στην ωμη δραση, και τα γεγονοτα εχουν μηδενικη σημασια. Γι αυτό το λογο, δεν εχουν κανενα προβλημα να πιανονται από την πιο ασημαντη εμπνευση.

Οι ταινιες και τα παιχνιδια ομως, ΔΕΝ είναι μουσικη. Εκει ναι, αλλαζει το πραμα. (βλεπε επομενο αρθρο)

Το θεμα με τα «εκ των υστερων» prequels δεν είναι μονο η αδιαφορια που σου προσφερει η υποθεση. Είναι ακομα, το πώς σου παρουσιαζεται σαν γευση η αισθηση του χρονου.

Ναι, μπορει να είναι «μαγευτικο» το να γυριζεις πισω στο χρονο, και να «παιζεις» με πεμπτουσιακα δεδομενα που συναντησες ως nerd-ας των «προηγουμενων» ταινιων/παιχνιδιων. Το θεμα όμως είναι ότι πρωτον:

Ένα «τευχος» που βγαινει μεταγενεστερα, λογικο είναι να φτιαχνεται με μεταγενεστερα μεσα και δεδομενα. Για παραδειγμα, στο Star Wars, ο Luke Skywalker πολεμαει τον πατερα του σε σκηνικα με υποτυπωδη φωτοσπαθα, κιτσωτα ρομποτ και τερατα, και γενικοτερα, ένα πολύ φουτουριστικο σκηνικο για τα μεσα της δεκαετιας του 70. Αρκετα χρονια νωριτερα, όταν ο Darth Vader ηταν μικρος, οι μαχες γινονται με ακομα πιο «φουτουριστικα» μεσα και συγχρονα εφε, εξαιτιας της τεχνολογιας του 2000. Στο Resident Evil εχουμε γραφικα επιπεδου PsOne, ενώ χρονια αργοτερα, το Resident Evil Zero ακολουθει πιο προηγμενα γραφικα και gameplay, απ ότι ο… απογονος του. Ακομα καλυτερο παραδειγμα το Smallville: Τα νιατα του Σουπερμαν τοποθετουνται στον πολιτισμο του 21^ου αιωνα, ασχετα που ο ιδιος ως ενηλικας υπαρχει από τα κομιξ του 1940.

Και δευτερον…

Οι συνεχειες-παυλα-flashbacks συνηθως γινονται πολύ μετα τον προγραμματισμο του αρχικου σεναριου. Αυτό τι σημαινει: Δεδομενα που δεν υπηρχαν, η δεν ενδιεφεραν, καθως κυλουσε ομαλα το timeline, ξαφνικα επρεπε να εισαχθουν στα prequels ώστε να «γεμισει» η θεματολογια. Και φερνω παλι ως παραδειγμα το Smallville: Συμφωνα με τις 10 σεζον του, ο Κλαρκ Κεντ εζησε πιο πολλες περιπετειες πριν γινει Σουπερμαν, παρα μετα.

Ολα αυτα προκαλουν μια συγχυση στην αισθητικη του θεατη , και είναι το στοιχειο από το οποιο εμπνεομαι τον χαρακτηρισμο «φουτουριστικο prequel».

Αγαπητοι σεναριογραφοι:

Βρειτε επιτελους μια εμπνευση της προκοπης, που ουτε να βιαζει το μελλον, ουτε να εχει ως πανακεια το παρελθον. Το στοιχειο των συνεχων flashbacks στα διαφορα franchises δεν λεγεται “πεζογραφικη τεχνικη απεικονισης της ιστοριας”. Λεγεται “αρπαχτη” και “ξεκαρφωμα”.

Οι συγγραφεις νουβελων, προκειμενου να γεμισουν τα βιβλια τους, συχνα-πυκνα κανουν μια παυση στην υποθεση, και γυριζουν πισω στο χρονο για να περιγραψουν στοιχεια και γεγονοτα που μπορει να ενδιαφερουν τον αναγνωστη.

Δεν βγαζουν καινουργιο βιβλιο για να αναγουν ως κεντρικη ιστορια το πώς εμεινε εγγυος η μανα του πρωταγωνιστη!!

Θεματα όπως οι X-Men εχουν περιγραψει τη φυση και το παρελθον τους από την εποχη που βγηκαν σε κομιξ, και οι οπαδοι τους ηταν πληρως ικανοποιημενοι από αυτό. Αν υπαρχει κατι που λειπει από το παρελθον, θα μπορουσε απλα να αποκαλυφθει στο μελλον!!

Αντιστοιχα, οι οπαδοι του Σουπερμαν δεν νομιζω να ειχαν ζητησει ποτε απαντησεις, για το ποσες γκομενες ειχε κανει στο λυκειο πριν γνωρισει τη Λοις.

To φαινομενο του «φουτουριστικου prequel» εχει ως βαση την ελλειψη ιδεων. Όπως επισης, και την ταση των παραγωγων να προσελκυουν το κοινο με στοιχεια «νεολαιικης», «σοβαρης-σκοτεινης» θεματολογιας: Τι πιο προσιτο από τις νεαρες ηλικιες των αγαπημενων τους ηρωων.

Ετσι λοιπον, τα prequels συνεχιζουν, και θα συνεχιζουν να πουλανε. Το επομενο παιχνιδι Resident Evil θα λεγεται “Operation: Racoon City” και θα τοποθετειται (για μαντεψτε!!) αναμεσα στο Resident Evil 2 και στο Resident Evil: Nemesis. Και μετα το θανατο του Albert Wesker στο 5, δυσκολα βλεπω τους σεναριογραφους να εμπνεονται κατι καλυτερο για τη συνεχεια.

Αναμενουμε και την επομενη υπερπαραγωγη του Χολιγουντ. Να προτεινω εγω θεμα: Η ιστορια της αραχνης, πριν τσιμπησει τον Peter Parker.

Aντε και καλα Χριστουγεννα!!

Πραγματα που ΔΕΝ θα ηθελες να μαθεις

Δεν ξερω αν σας εχουν πει ποτε οι γονεις η οι δασκαλοι σας οτι δεν πρεπει να ντρεπεστε να παιρνετε γνωσεις: «Μπορει να μην σου χρησιμευσουν ολες οι γνωσεις, αλλα δεν προκειται ποτε να μετανιωσεις για το οτι εμαθες κατι»

Λαθος, οχι παντα!!! Οσο πιο πολυ γνωριζεις τον κοσμο, τοσα πιο πολλα εχεις να μισησεις. Ειδικα αν ειναι σχετικα ασημαντα.

Λοιπον... σημερα δεν θα αναλυσω παραπανω αυτη τη γαματη φιλοσοφια που εγραψα παλι, απλα θα βγαλω τον σαδιστικο nerd απο μεσα μου, και θα περασω στο ψητο.

Ποσες φορες νιωθετε οτι μια μικρη λεπτομερεια μπορει να κανει τη γνωση σας διαφορετικη, ξενερωτη, η και σπαστικη;;

Αληθειες που καινε, ειλικρινιες που τσουζουν, εγκυκλοπαιδικες λεπτομερειες που κανουν κωλοδαχτυλο στον ρομαντισμο της καθημερινης ζωης. Η τουλαχιστον, οσες μπορω να απαριθμησω προχειρα. Για παμε...

Η Γη δεν ειναι στρογγυλη

Και φυσικα, δεν ειναι ουτε επιπεδη. Ξεκιναμε με κατι σχετικα γνωστο, που δεν το λεω εγω, αλλα οι αστρονομοι (και οχι οι αστρολογοι. Οι μεν ειναι ερευνητες, οι δε ειναι αποτυχημενοι ψυχολογοι/καφετζουδες). Κατ αρχην, δεν εισαι παιδι δημοτικου. Οταν λεμε «στρογγυλη» εννοουμε μια γενικοτητα, που πολλες φορες εχει να κανει με το κυκλικο σχημα το οποιο αναφερεται σε 2D. Και η εικονα που εχουμε για τη Γη απο την εποχη του Γαλιλαιου κι επειτα, δεν ειναι κυκλικη. Ειναι σφαιρικη!!

Τελος παντων... αλλο ειναι το θεμα...

....λοιπον... Δεν ειναι ΟΥΤΕ σφαιρικη.

Ειναι ελλειψοειδης!! Ενα απο τα ψιλα γραμματα στα βιβλια της φυσικης, που σιγουρα ξενερωσε ανερχομενους επιστημονες ανα τον κοσμο. 

Δηλαδη δεν ειναι σαν αυτο:

Ειναι σαν αυτο:

(Νταξει, οχι και τοσο, το γαμησα λιγο, αλλα καταλαβατε...)

Οι μαθητες της θετικης και της τεχνολογικης κατευθυνσης ηταν πιο τυχεροι, αφου ζητουνταν να θεωρησουν τη Γη ως τελεια σφαιρα στους υπολογισμους τους.

Σε περιπτωση που θες να κανεις καποια nerdy η σοβαρη ερευνα ομως, δεν μπορεις να κανεις τιποτα με μονα στοιχεια το R και την περιμετρο που αρκουσαν για να εχεις το εμβαδο μιας μπαλιτσας. Ενα 3D ελλειψοειδες σχημα ειναι σιγουρα πιο παλουκι, και προσθεσε το γεγονος οτι δεν βλεπουμε τιποτα λειο τριγυρω μας, οποτε θα επρεπε να υπολογιστει και το σφαλμα στα grad.

Αστο στους επιστημονες καλυτερα.... εμεις δεν ειμαστε κοροιδα...

Δεν προφερεται «Λολ». Βασικα, δεν προφερεται καν

Αυτη η ιντερνετικη αργκο, μας βοηθησε να αμεσοποιουμε διαφορα κλισε, και μας δημιουργησε την εντυπωση οτι μπορει να μας βοηθησει και στον προφορικο λογο. Μεγα λαθος!! Ειδικα οταν εισαι ελληνοφωνος!!

Το γνωστο αγγλικο ιντερνετικο κλισε “lol” προφερεται... «Ελ-Οου-Ελ». Οχι «λολ». Το καταλαβες κατοχε του Proficiency Certificate στα greeklish;;

Εξαλλου, αν δεν το χεις ακουσει ποτε σου, ειναι επειδη δεν νομιζω οτι οι αγγλοφωνοι ΛΕΝΕ το εν λογω ρητο. Ειναι τελειως ηλιθιο αυτο που κανει η ελληνικη trendo-νεολαια να ΛΕΕΙ «λολ». Οταν γελαει ενας φυσιολογικος ανθρωπος, δεν φωναζει ουτε «λολ» ουτε «Ελ-Οου-Ελ», ουτε «Laughing Out Loud». Απλα γελαει!! Get over it!!

Γι αυτο, «λολ» καλυτερα να προφερεις μονο το "League Of Legends". Ειδικα οταν η προφορα στην καθημερινη ομιλια των αγγλικων internet memes (“lol”,”omg”,”roflmaoz”) σε κανει να ακουγεσαι σαν πιθηκος εκπαιδευμενος γλωσσικα απο ιερογλυφιτες των Καλαχαρι.

H στρουθοκαμηλος δεν στρουθοκαμηλιζει

Ενας απο τους καλυτερους λογους για να νιωθουμε περηφανοι για τη νοημοσυνη του ανθρωπινου ειδους, ειναι οταν εχουμε στοιχεια για να υποτιμουμε την νοημοσυνη των ζωων.

Ο πασιγνωστος «στουθοκαμηλισμος» ειναι ενας απο αυτους. Ειναι επισης απο τους πιο ωραιους χαρακτηρισμους απεναντι σε οσους θεωρουμε κουτοπονηρους.

Προς απογοητευση της ανθρωπινης περηφανειας,  ειναι μυθος!! Καμια ερευνα δεν εχει αποδειξει οτι η στρουθοκαμηλος βαζει το κεφαλι της στο χωμα οταν αισθανεται κινδυνο. Φαινεται ετσι, οταν σκυβει για να χωνεψει το κολατσιο. Αντιθετως, οταν αισθανθει κινδυνο, τρεχει πιο γρηγορα κι απο τον Σισε. Αν δεν μπορει να ξεφυγει, απλως χαμηλωνει το σωμα της για να μοιαζει με λοφισκο.

Τοσο χαζη... που τετοια stealth τακτικη, ουτε ο Solid Snake δεν σκεφτεται αυθορμητα!!

Αυτα που διαβασατε μπορουν να σας φανουν χρησιμα (ενα καθημερινο φαινομενο βρε παιδι μου, που μπορει να συμβει σε ολους...) αν εκει που περπατας στο δρομο, ερθει ενα λιονταρι και σε περασει για στρουθοκαμηλο, και αρχισει να σε κυνηγαει, μην νομιζεις οτι θα καταφερεις κατι με αυτο που εχεις στο μυαλο σου:

 Εσυ εισαι σχετικα ασφαλης....

 

Εσυ εισαι πολυ ασφαλης...

Eσυ... καλη διασκεδαση!!

Πολλα απο τα ονοματα ξενων παικτων τα προφερεις λαθος

Μαθε το επιτελους: Δεν ειναι ολες οι ξενες γλωσσες αγγλικα!! Καθε γλωσσα εχει τους δικους της κανονες γραφης για τα ονοματα. Ποσες φορες επαιζες fm, και επειδη δεν ειχες σχολιαστη, αποκαλουσες «Αραουτζο» η «Αρογιο» τον Araujo, η «Ματσο» τον Macho. Δυστυχως, δεν ειμαστε τελειοι ουτε με τις ‘επισημες’ ονομασιες των ΜΜΕ που δεν γνωριζουν τη γλωσσα.

Οπως ειχε γραψει καποτε ο Αντωνης Πανουτσος «Η ορθη προφορα στο ονομα ενος ξενου ποδοσφαιριστη, ειναι αυτη που θα πει πρωτος ο δημοσιογραφος που θα τον συναντησει στο αεροδρομιο». Συχνα λοιπον, υπηρξε συγχηση, η και παρερμηνευση στα ονοματα μερικων ξενων, και καποιες φορες σπουδαιων παικτων. 

Ετσι, παικτες που λατρεψες, οπως ο Βαρζιχα, η ο Ανκρουμ (στο μπασκετ), εχεις μαθει εξ αρχης και παντοτινα να τους λες λαθος (Βαζεχα και Ινγκραμ αντιστοιχα). Και για να μην λες οτι γινονται μονο στην Ελλαδα, ο Κροιφ στην πραγματικοτητα λεγεται Κραουφ, και ο Σεφτσενκο λεγεται Τσετσενκα.

Εγω προσωπικα, ακομα δεν μπορω να χωνεψω οτι ο Kallstrom προφερεται Σελστρεμ. Επισης, μπορει να ξερω τη σωστη προφορα παικτων οπως του Βαζεχα, αλλα ειναι τοσα τα χρονια που και ο ιδιος πρεπει να το εχει παραδεχτει, ωστε δεν μου παει να τον λεω αλλιως για να το παιξω γλωσσολογος.

Κατα τα αλλα, σε γενικες γραμμες ο στρουθοκαμηλισμος μας (βλ. παραπανω) ειναι τετοιος, που και ο δημοσιογραφος πολλες φορες δεν αποδεχεται τη σωστη προφορα των ονοματων. Εχω ακουσει απο σχολιαστη μεχρι και τη γελοια δικαιολογια «Εμεις δεν ειμαστε Κροατες/Γερμανοι να εχουμε τους κανονες προφορας τους. Ετσι ακουγεται καλυτερα».

Οχι σταρχιδιστη δημοσιογραφισκε, ο ανθρωπος εχει συγκεκριμενο επωνυμο!! Κι εσυ που μεταδιδεις ΕΠΙΣΗΜΑ σε καναλι που βλεπει εκατομυρια κοσμος, υποχρεουσαι να μπερδεψεις τη γλωσσα σου, μεχρι να τον πεις ΕΠΙΣΗΜΑ, οπως θα ηθελες να γινεται και με το δικο σου επωνυμο. Δεν λεω να πιασεις περιεργους φθογγους και προφορες των ξενων. Εχει διαφορα το να μην μπορεις να τον προφερεις ορθα, απο το να μην θελεις.

Και κανεις δεν σε ρωτησε αν το επωνυμο ειναι φτιαγμενο για να το προφερεις ανετα. Σωστα κυριε Θεοφιλοπουλε με τις 6 συλλαβες;; Αμα ειναι, να σε λεω "Μαρια", που ακουγεται καλυτερα...

Το ιδιο ισχυει και για τους ξενους σχολιαστες. Δεν με πειραζει οταν λενε «Κχαρίστεαςςςς» γιατι ετσι μπορουνε. Οταν ομως ακουω «Παπαστάπουλος» μου ρχεται να ταξιδεψω μεχρι τα περιξ, και να τους βαλω χαλικια στο στομα, σαν τον Δημοκριτο, μεχρι να το πουν νερακι: «Παπασταθοπουλος» λεγεται ρε ανθρωπε!! Εστω, οπως μπορεις εσυ: «Παπα-στα-το-πουλο»!! 3 δευτερολεπτα σαλιο ειναι!!

Τελος να ξεκαθαρισω και κατι αλλο: Ενα καλο που μου εχει κανει η ασχολια με τα ποδοσφαιρικα, ειναι οτι μεσα απο ονοματα παικτων/ομαδων εχω αποκτησει εγκυκλοπαιδικες γνωσσεις. Χωρις να ξερω γρι απο Κροατικα ας πουμε, εχω μαθει οτι το σλαβικο C παντα προφερεται «Τς». Οχι «Κ». Ετσι, ο Covic ειναι «Τσοβιτς» οχι «Κοβιτς». Και ειναι «Μπιστσαν» δεν ειναι «Μπισκαν». Και ο Κροατης που αγωνιζεται αυτη τη στιγμη στον Αρη, ειμαι βεβαιος πως αν τον ρωτησεις το ονομα του, δεν θα σου πει «Τσεζαρεκ», αλλα «Τσεζαρετς». Οπως λεμε «Κατανετς». 

Δεν υπαρχουν πρασινα αλογα... Ουτε τιρκουαζ!!

Ολοι λιγο-πολυ θα εχουμε χρησιμοποιησει τη γνωστη ειρωνικη εκφραση. Πχ «Ο κορυφαιος επιθετικος ηταν ο Ροναλντο. Μπατιστουτα και πρασινα αλογα...». Και μαλιστα η εκφραση χρησιμοποιειται και επισημα πλεον (η πρωτη φορα που το διαβασα ηταν σε κομικ). Δηλαδη, «πρασινα αλογα» οπως λεμε «πουτσες μπλε»...

...ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ!! Η κανονικη εκφραση ειναι «πρασσειν αλογα». Φυσικα, αυτο το λαθος το κανουν ολοι, γιατι οχι και οι δημοσιογραφοι.

Η μονη κανονικη χρηση που μπορω να σκεφτω για τη φραση «Πρασινα Αλογα», ειναι για κατι ξενερωτα ονοματα σε ελληνικες εντεχνοροκ μπαντες (πχ «Κοκκινα Χαλια», «Κιτρινα Ποδηλατα»)

.................

Α, κι ομως... Το αστειο ειναι οτι υπαρχει μπαντα... με το ονομα «Πρασσειν Αλογα»!!

Spot the irony

Δεν λεγεται «εκσπερματωση»

Το ξερω ποσο ωραια και ζουμερη ειναι η λεξη "εκσπερματωση".

Ξερω οτι την αναφερεις συχνα (το ιδιο κι εγω).

Ξερω ποσο σου αρεσει να κανεις "εκσπερματωση" (...ναι, το ιδιο κι εγω).

Ξερω οτι κι αν εκανες κατι αλλο, θα ηθελες να το ελεγες κι αυτο "εκσπερματωση"

Ξερω οτι αν μπορουσες, θα μετονομαζες οτι βρισκεις και κανεις σε "εκσπερματώσεις".

Και τι ωραια που θα ηταν βασικα, αν ολος ο κοσμος λεγοταν "εκσπερματωση"!!

Και ερχεται η ξενερα: Δυστυχως, και οσες φορες το λεμε, λαθος ειναι.

Η σωστη λεξη κανονικα ειναι "εκσπερμάτιση". Με "Γιωτα"!! Και ο πληθυντικος ειναι "εκσπερματίσεις". Πολυ πιο αηδια, αλλα ετσι ειναι.

Οποτε, πες το λαθος. Αλλιως πεστο "χυσιμο" καλυτερα.

Το ονομα Κωνσταντινος δεν ειναι ελληνικο

Χμμμ... ποιοι μου μενουν πλεον να ξενερωσω;; ... Α ναι, οι εθνοθρησκοκαβλοι εχουν την τιμητικη τους. Μιλαω για οσους μας πρηζουν τα αρχιδια με την υπερηφανεια τους για τους "αρχαιους ημων προγονους" (μεγαλη ιστορια... πρεπει να το αναλυσω σε καποιο αρθρο) που φωτισαν την ανθρωποτητα στα χρονια της Αρχαιας Ελλαδας και του Βυζαντιου. Ειναι αυτοι που τρελαινονται να δινουν σε παιδια/εγγονια/βαφτηστηρια/χαμστερ ονοματα καθαρα ελληνικα, οπως πχ Αλεξανδρος, Ιασωνας, Αριστοτελης, Αγαμεμνων, Χειρωνας, Ιπποκρατης, Ιδομενεας, και.... Κωνσταντινος!!

Μαλιστα, το ονομα ειναι τοσο ελληνικο, που καλα-καλα δεν υπαρχει αγγλικος μετασχηματισμος του "Κωστα".

Φιλε μου Κωστα, θα εχεις αναρωτηθει ορθα, τι σημαινει το ονομα σου. Θα εχεις δει ποτε σου (εστω σε μια απο αυτες τις κακογουστες σελιδες στο fb) μια λιστα απο αρχαια ελληνικα ονοματα, και τη σημασια τους, οπου και αναρωτηθηκες που ειναι το δικο σου.

Σε πολλες λιστες δεν υπαρχει, γιατι απλουστατα δεν ειναι ελληνικο. Ειναι λατινικο!! Για να σου λυσω και την απορια, Costantine σημαινει «ευσταθης» (εξου και το αγγλικο “Constant”). 

Οσο για τον ιδιο τον Μεγα Κωνσταντινο, δεν ηξερε καν ελληνικα!! Τα ελληνικα εγιναν επισημη γλωσσα της αυκοκρατοριας πολυ αργοτερα.

Με αυτο τελειωσαμε για σημ...

Α, και το μαθες και το αλλο;;; Δεν λεγονταν ουτε Βυζαντινοι, εκ των υστερων ονομαστηκαν ετσι. Ηταν "Ανατολικη Ρωμαϊκη Αυτοκρατορια", και οι ιδιοι αποκαλουνταν "Ρωμαιοι". Εισαι ελευθερος να ψοφησεις τωρα.